90 - lecie „ROLNIKA”

Kalendarium szkoły:

Ankieta ZSP nr 4 – Absolwenci

1. Imię i nazwisko – ANNA MARIA LICHOGRAJ

2. Rok urodzenia- 1976

3. Wykształcenie- WYŻSZE MAGISTERSKIE, FILOLOGIA POLSKA

4. Lata nauki w ZSP nr 4- 1991-1996

5. Klasa (kierunek)- TECHNIKUM ROLNICZE

Proszę o dokończenie zdań:

1) Moją naukę w „Rolniku”, wspominam jako … najwspanialszy, najciekawszy i najweselszy etap nie tylko w mojej edukacji, ale i w moim życiu. Choć do szkoły trafiłam przypadkiem, bo nie dostałam się do tej, którą wybrałam, nie chciałam się przenieść do innej mimo takiej możliwości. Już w pierwszym miesiącu nauki wiedziałam, że jest to szkoła szczególna, gdzie uczeń naprawdę się liczy, gdzie ma prawo głosu, gdzie może rozwijać swoje pasje. Wspaniałe było to, że nie czułam się anonimowa, że nauczyciele mnie rozpoznawali, że dzięki nim zaangażowałam się w wiele działań. Nauka w Rolniku nie była łatwa, jak sądzili czasem uczniowie innych szkół- oprócz „zwykłych” przedmiotów trzeba było przecież przyswoić te zawodowe… Nie zawsze było lekko J

2) Moje pierwsze skojarzenie ze szkołą to … rewelacyjna atmosfera, liczne rozrywki- walentynki, pierwszy dzień wiosny, dyskoteki w internacie… I praktyki, na które się czasem narzekało, ale dzięki którym nauka nabierała kolorytu J

3) Najgorszy dzień w szkole

Szczerze mówiąc trudno mówić z takiej perspektywy o najgorszym dniu- tym bardziej, że naukę w Rolniku naprawdę wspominam z wielkim rozrzewnieniem, ale było kilka takich dni, które wydawały się najgorszymi, a zapadły w mojej pamięci zupełnie inaczej…

Jeden z nauczycieli poprosił kiedyś mnie i moją koleżankę Alicję Jasińską o wypisanie świadectw na koniec roku. Wytłumaczył nam (tak Mu się wydawało…), co i jak i nas zostawił. Okazało się, że zmarnowałyśmy kilkanaście tych świadectw. Pamiętam, że rzucił nimi i krzyknął: „Was to tylko po zapałki posłać!”. Następnego dnia poszłyśmy na wagary…

Pamiętam też sytuację związaną z praktykami w gospodarstwie. W trakcie nauki w szkole pracowałam razem z koleżanką w Katolickim Radio Podlasia. Pamiętam, że przygotowałyśmy audycję radiową na temat praktyk- bez owijania w bawełnę… Nie było to nic obraźliwego, naszym zdaniem wręcz przeciwnie (praktyki były naprawdę szczególnym elementem nauki i rozrywki, zwłaszcza dla dzieci z miasta, a było nas takich w klasie zaledwie ośmioro). Opisałyśmy dzień praktyk, poranne wstawanie, dojenie krów, sprzątanie gospodarstwa, a swoje rozważania podsumowałyśmy hasłem znanym z pociągu- że czasem lepiej się nie wychylać… Następnego dnia dostałyśmy za swoje… To był akurat dzień wręczania jakichś nagród za działalność. Wyszłyśmy na środek sali gimnastycznej. Jedna z pań wicedyrektorek ostro nas skrytykowała, mówiąc, że nie dbamy o dobre imię szkoły itp. i że trzeba nas przykładnie ukarać. Byłyśmy przerażone. Zupełnie inaczej podszedł do tego ówczesny dyrektor, p. Waldemar Kühn. „Nasze dziennikarki”- powiedział z prawdziwą dumą, wręczając nam nagrody. Byłyśmy w siódmym niebie

4) Nauczyciel, którego wspominam szczególnie często

Takich nauczycieli jest wielu. Do dziś pamiętam nazwiska i twarze chyba wszystkich swoich pedagogów. Szczególnym sentymentem darzę jednak p. Danutę Ciok, dzięki której ostatecznie podjęłam decyzję o pójściu na studia polonistyczne. Pani Ciok była dla wielu niczym matka- pamiętam, jak nas do siebie przygarniała, głaskała po głowie, ale potrafiła też wyciągnąć za uszy. To dzięki Jej inicjatywie w szkole odbywały się wieczorki poetyckie (m.in. poezji ks. Jana Twardowskiego, Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej), to pod Jej czujnym okiem przygotowywaliśmy liczne akademie. Poświęcała nam swój wolny czas organizując spotkania z poetami czy pisarzami, m.in. z Barbarą Wachowicz czy ks. Janem Twardowskim. Kiedy z powodu choroby nie poszłam na spotkanie z tym poetą, p. Danuta Ciok przyniosła mi książkę z dedykacją księdza „Dla chorej Ani…”.

Choć od zakończenia mojej nauki minęło ponad 15 lat, do dziś utrzymuję kontakt z p. Ciok. Jest dla mnie wielkim autorytetem i po prostu życiową kobietą, z którą uwielbiam rozmawiać.

5) Nigdy nie zapomnę… praktyk.

Nie tylko tych w gospodarstwie szkolnym, ale także na wsi u mojej koleżanki Alicji czy zorganizowanych przez szkołę i odbywających się przez 3 miesiące w Niemczech.

Praktyki w szkolnym gospodarstwie (o ile pamiętam dwutygodniowe) odbywały się jesienią i latem. W tym czasie, aby nie wstawać codziennie raniutko, mieszkałam z koleżankami w internacie szkolnym. O 6 rano szłyśmy robić „obrządek”, potem sprzątałyśmy teren gospodarstwa, pracowałyśmy na polu lub pasłyśmy krowy (czyli leniuchowałyśmy patrząc w niebo…). Pamiętam sytuację, gdy moim koleżankom, które zasnęły opalając się na łące, krowy uciekły na działki nauczycielskie, a potem „w miasto”. Obławie przewodziła policja i straż pożarna….

Po ukończeniu trzeciej klasy pojechałam razem z kilkunastoma innymi osobami na praktyki do Niemiec. Oprócz tego, że miałam okazję nieźle nauczyć się niemieckiego, zobaczyć, jak wygląda prawdziwe zmechanizowane gospodarstwo- poznałam tam wspaniałych ludzi, z którymi do dziś utrzymuję kontakt, a kilka moich koleżanek założyło nawet później w Niemczech rodziny…

6) Największym wyzwaniem dla mnie było … nauczyć się doić krowę. I nie dać się jej kopnąć J Jakoś się udało, bo na praktykach w Niemczech doiłam ich codziennie kilkadziesiąt i nadal żyję J

7) Gdybym mógł/mogła cofnąć czas … chciałabym choć na tydzień zasiąść w ławce z Alicją Jasińską i zostać wyrwana do odpowiedzi na roślinkach za jedzenie groszków ze sklepiku szkolnego… Jeszcze raz podpowiadać na mechanizacji rolnictwa Joli Jastrzębskiej z budowy pługa („Pług ma pierś… No pierś. Pokaż tę pierś!”)- i pójść za to jak wtedy do kąta... Przebrać się z okazji Święta Wiosny za Madzię Karwowską z maskotkowym boa na szyi lub ruskiego lotnika z flagą na plecach i paradować tak po mieście… Recytować wiersz przy świecach na wieczorku poezji i słuchać gry na gitarze naszego szkolnego kolegi Alberta, w którym kochało się pół szkoły… Pisać wiersze dla Pani Dziendzikowskiej na klasówce z ekonomiki, zamiast odpowiadać na pytania (a potem dostać czwórkę i dopisek na kartce- „Aleś Ty Liszka utalentowana”)… Uczyć się cudnie brzmiących łacińskich nazw: „avena sativa” i „solanum tuberosum” i spróbować rozpoznać dwadzieścia nasion traw…

8) Żałuję, że … straciłam kontakt z ludźmi, którzy przez pięć lat byli mi tak bliscy. … Że nie mogę cofnąć czasu i przeżyć znów choćby jednego dnia w tej szkole razem ze wszystkimi, którzy tam wtedy byli. Żałuję, że mój Rolnik sprzed tych kilkunastu lat żyje tylko w moich wspomnieniach… Żałuję, że wyjechałam z Siedlec i nie starałam się o pracę w tej szkole, którą naprawdę kochałam.

9) Obecnym uczniom chciałbym/chciałabym powiedzieć, żeby umieli chwytać chwile, żeby zapisywali je w swojej pamięci, bo potem trudno je będzie odzyskać. Że często się nie docenia ludzi i miejsca, w którym się jest… Że szkoły nie tworzą mury i nauczyciele, ale wszelkie działania uczniów, które kiedyś odbiją się echem. Że mimo tego, że niektórzy się śmieją, że ktoś chodzi do Rolnika, a nie „najlepszego” liceum- po latach można z dumą powiedzieć, że się ten Rolnik skończyło!!!

Chciałabym jeszcze dodać, że byłam bardzo mile zaskoczona wiadomością, że gazetka szkolna nadal nosi nazwę „Spoko”- jestem bowiem „pierwotną” autorką tej nazwy… Pierwszy numer (i wiele kolejnych, gdyż nie dysponowaliśmy żadnym sprzętem oprócz ksera), pisany był ręcznie przeze mnie i innych uczniów tworzących to dzieło. Na pierwszej stronie widniała rymowanka „Spoko, bo w oko”. Cieszę się, że nazwa przetrwała do dziś, choć z tego, co wiem, gazetka nie ukazywała się przez cały czas.

ANNA MARIA LICHOGRAJ